Δυο εβδομάδες στη Νέα Υόρκη για ζωγραφική στον τοίχο
Δυο εβδομάδες στη Νέα Υόρκη για ζωγραφική στον τοίχο
Για τους περισσότερους, η Νέα Υόρκη είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ταξιδιωτικούς προορισμούς στον κόσμο. Για εμένα, ήταν ένα υπαίθριο εργαστήριο τέχνης.
Βρέθηκα εκεί όχι ως τουρίστρια, αλλά προσκλήθηκα από την ομάδα της Astro Murals, μιας εταιρείας που ειδικεύεται στη δημιουργία τοιχογραφιών μεγάλης κλίμακας, να συμμετάσχω ως πρακτική εξάσκηση στη δημιουργία μερικών από τα έργα τους. Από την πρώτη κιόλας ημέρα κατάλαβα ότι η καθημερινότητα στην Αμερική διαφέρει πολύ από ότι είχα συνηθίσει. Οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, τα προγράμματα απαιτητικά και κάθε λεπτό της ημέρας μοιάζει να έχει αξία.
Η ζωγραφική πάνω σε τεράστιες επιφάνειες ήταν μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Το βίωμα της δημιουργίας ενός έργου μέσα σε ένα εργαστήριο διαφέρει κατά πολύ από το να στέκεσαι αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος, πάνω σε ανυψωτικό μηχάνημα, μετατρέποντας έναν άδειο τοίχο σε έργο τέχνης. Εκεί έμαθα ότι η τοιχογραφία δεν απαιτεί μόνο καλλιτεχνική σκέψη, αλλά και ομαδικότητα, σωστή οργάνωση, υπομονή και απόλυτη συγκέντρωση.
Κάθε μέρα ήταν διαφορετική. Από νωρίς στους δρόμους της Νέας Υόρκης, μεταφορά εξοπλισμού, προετοιμασία των επιφανειών, ώρες ζωγραφικής και συνεχής συνεργασία με ανθρώπους που αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες απέκτησα πολύτιμες γνώσεις και τεχνικές του τομέα της τοιχογραφίας.
Βέβαια, οι εμπειρίες μου στην Νέα Υόρκη δεν περιορίστηκαν μόνο στην δουλειά. Στις ελεύθερες ώρες μου περιηγήθηκα στις πιο εμβληματικές γειτονιές της πόλης. Περπάτησα στο DUMBO, εκεί όπου η γέφυρα του Μανχάταν πλαισιώνεται ανάμεσα σε παλιά βιομηχανικά κτήρια δημιουργώντας μια από τις πιο εμβληματικές εικόνες της πόλης. Το βράδυ, η θέα του Lower Manhattan με τους φωτισμένους ουρανοξύστες και τη Γέφυρα του Μπρούκλιν επιβεβαίωνε γιατί η Νέα Υόρκη θεωρείται μία από τις πιο συναρπαστικές πόλεις του κόσμου. Μάλιστα, στάθηκα τυχερή, καθώς η παραμονή μου συνέπεσε με την ελληνική εθνική παρέλαση στην 5η λεωφόρο. Δεν περίμενα ότι παρότι τόσο μακριά από την Ελλάδα, θα ένιωθα τόσο έντονα το αίσθημα της πατρίδας, βλέποντας μικρούς και μεγάλους να παρελαύνουν με ελληνικές σημαίες, παραδοσιακές φορεσιές και χαμόγελα.
Κάτι που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ο τρόπος που η τέχνη αποτελεί κομμάτι της καθημερινής ζωής. Οι τοιχογραφίες δεν αντιμετωπίζονται ως διακόσμηση, αλλά ως στοιχείο που δίνει ταυτότητα σε μια γειτονιά, μεταμορφώνει δημόσιους χώρους και φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά στην τέχνη.
Φεύγοντας, δεν πήρα μαζί μου μόνο φωτογραφίες από εμβληματικά σημεία της πόλης. Πήρα εμπειρίες, νέες φιλίες, πολύτιμες γνώσεις και μια διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει να εργάζεσαι ως καλλιτέχνης σε μια μεγαλούπολη που δεν σταματά ποτέ να κινείται.
Κείμενο, φωτογραφίες: Άννα Χρυσοχόου
