Ταξιδεύουμε στην Τανζανία με σκοπό την εθελοντική προσφορά
Ταξιδεύουμε στην Τανζανία με σκοπό την εθελοντική προσφορά
Κείμενο – φωτογραφίες: Κατερίνα Κασμολλάρι
Πάντα πίστευα ότι τα ταξίδια αλλάζουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, αλλά η απόφαση να βρεθώ στην Τανζανία για μια ανθρωπιστική αποστολή ήταν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι· ήταν μια εσωτερική αναζήτηση που κράτησε καιρό. Πριν μοιραστώ μαζί σας τις στιγμές που με σημάδεψαν, ας ρίξουμε μια ματιά στον προορισμό που έγινε το «δεύτερο σπίτι» μου.
Γνωρίζοντας την Τανζανία
Η Τανζανία βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Αφρικής, βρέχεται από τον Ινδικό Ωκεανό και φιλοξενεί το εντυπωσιακό Κιλιμάντζαρο, την υψηλότερη κορυφή της ηπείρου. Είναι μια χώρα με απέραντες σαβάνες και τη διάσημη λίμνη Βικτόρια.
- Ιστορική Αναδρομή: Η χώρα έχει πλούσιο παρελθόν, από τους αρχαίους εμπορικούς δρόμους των Σουαχίλι μέχρι την ανεξαρτησία της το 1961 (ως Τανγκανίκα), η οποία το 1964 ενώθηκε με τη Ζανζιβάρη για να δημιουργηθεί η σημερινή Ενωμένη Δημοκρατία της Τανζανίας.
- Η Ελληνική Σύνδεση: Ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό, αλλά η ελληνική παρουσία στην Τανζανία μετρά πάνω από έναν αιώνα. Έλληνες μετανάστες έφτασαν εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα, κυρίως ως έμποροι και καλλιεργητές (ιδιαίτερα σχοινιού σιζάλ), δημιουργώντας μια ακμάζουσα κοινότητα που άφησε το αποτύπωμά της στην οικονομία και την κοινωνία της χώρας.
Το Ταξίδι σε Αριθμούς
H πρωτεύουσα της Τανζανίας είναι η Ντοντόμα. Ο τόπος της αποστολής μας ήταν το χωριό Kiroka (Κιρόκα). Για να φτάσουμε εκεί έπρεπε αρχικά να πάμε στο Νταρ ελ Σαλάμ, την οικονομική πρωτεύουσα της χώρας. Για να φτάσει κανείς από την Αθήνα στο Νταρ ελ Σαλάμ η απόσταση είναι περίπου 5.500 χιλιόμετρα. Είναι η πρώην πρωτεύουσα της Ζανζιβάρης που μετά την ένωσή της με την Τανγκανίκα το 1964, αποτέλεσαν την Τανζανία, πρωτεύουσα της οποίας συνέχισε να είναι μέχρι το 1973, όταν τη θέση της πήρε η Ντοντόμα. Το όνομά του σημαίνει το «Λιμάνι της ειρήνης».
- Χρόνος Πτήσης: Δεν υπάρχει απευθείας πτήση, οπότε με μια ενδιάμεση στάση (συνήθως μέσω Κωνσταντινούπολης, Ντουμπάι ή Αντίς Αμπέμπα), ο συνολικός χρόνος ταξιδιού κυμαίνεται από 10 έως 14 ώρες.
Με αυτές τις σκέψεις στις αποσκευές μου, ξεκίνησα για το χωριό Kiroka όπου οι ρυθμοί είναι άλλοι και τα χαμόγελα δεν χρειάζονται μετάφραση. Ακολουθεί η προσωπική μου εμπειρία από αυτό το μοναδικό μάθημα ζωής.
Δεν ήταν κάτι που αποφάσισα από τη μία μέρα στην άλλη.
Η ιδέα του εθελοντισμού στην Αφρική υπήρχε καιρό στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αλλά πάντα υπήρχε κι ένας δισταγμός. Φόβος για το άγνωστο, ανασφάλεια, σκέψεις του τύπου «είμαι έτοιμη;» ή «θα τα καταφέρω;». Κάποια στιγμή όμως κατάλαβα ότι αν περιμένεις να νιώσεις απόλυτα έτοιμος, ίσως να μη φύγεις ποτέ. Έτσι πήρα την απόφαση και ταξίδεψα στην Τανζανία. Αυτό το ταξίδι βέβαια πραγματοποιήθηκε χάρις στην οργάνωση @backpackbrothers.gr.
Από την πρώτη κιόλας μέρα στο χωριό, όλα ήταν διαφορετικά απ’ ό,τι είχα συνηθίσει. Άλλοι ρυθμοί, άλλες συνθήκες, λιγότερα υλικά αγαθά — αλλά κάτι που μου έκανε εντύπωση από την αρχή ήταν τα χαμόγελα. Οι άνθρωποι εκεί σε υποδέχονται με μια ζεστασιά που δεν χρειάζεται κοινή γλώσσα για να τη νιώσεις. Ένα βλέμμα, μια χειρονομία, ένα γέλιο αρκούσαν για να νιώσω αποδεκτή.
Η καθημερινότητά μου ως εθελόντρια ήταν γεμάτη μικρές στιγμές που τελικά αποδείχθηκαν τεράστιες. Η επαφή με τα παιδιά, οι συζητήσεις — ακόμα και μέσα από νοήματα — οι απλές δραστηριότητες που για εμάς μοιάζουν δεδομένες, εκεί όμως έχουν άλλη αξία. Δεν πήγα με την ψευδαίσθηση ότι «θα αλλάξω τον κόσμο». Πήγα απλώς για να βοηθήσω όσο μπορούσα. Και αυτό ακριβώς έκανα.
Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι ήταν το αίσθημα της προσφοράς. Όχι γιατί ένιωσα σπουδαία, αλλά γιατί κατάλαβα πόσο λίγα χρειάζονται τελικά για να προσφέρεις κάτι ουσιαστικό. Ένα κομμάτι χρόνου, λίγη προσοχή, πραγματικό ενδιαφέρον. Κι ενώ πήγα πιστεύοντας ότι θα δώσω, συνειδητοποίησα ότι πήρα πολύ περισσότερα: μαθήματα ζωής, ευγνωμοσύνη, και μια διαφορετική οπτική για το τι έχει πραγματικά σημασία.
Φεύγοντας από την Τανζανία, ήξερα ότι δεν επιστρέφω η ίδια. Κάποιες εικόνες, κάποια πρόσωπα και κάποια χαμόγελα θα με συνοδεύουν για πάντα. Ο εθελοντισμός αυτός δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι ή μια εμπειρία για να διηγηθώ — ήταν ένα κομμάτι ζωής που με άλλαξε.
Αν κάποιος σκέφτεται να κάνει κάτι παρόμοιο, το μόνο που μπορώ να πω είναι: μην περιμένεις την τέλεια στιγμή. Δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η απόφαση να βγεις από τη ζώνη άνεσής σου και να επιτρέψεις στον εαυτό σου να νιώσει, να δώσει και να μάθει.
